Voorleesverhaal Noah Klein

Ricky
en de worteltjes

Aan de rand van het bos woonden vier kleine konijntjes. Ze heetten Robbie, Roosje, Ruud en Rick. Net als alle kinderen waren ze soms heel lief maar ook wel eens stout. Op een morgen vroeg hun moeder, mevrouw Konijn, of ze de boodschappen wilden doen. "Als jullie naar het grote veld gaan kunnen jullie daar groente, fruit en vers bronwater halen," zei ze. "Hier kunnen jullie mee betalen." Uit haar portemonee haalde ze twee klavertje-vier blaadjes.
"Goed mamma, laat dat maar aan mij over," zei Ricky, die de oudste was, en hij stak de klavertjes in zijn broekzak. Hun moeder gaf ze een kus, en weg sprongen ze. Na een tijdje stond Ricky stil en zei tegen de anderen: "Zullen we een wedstrijd houden? Wie het eerst bij het veld is!" "Goed idee! Wie het laatst bij het veld is is een wezel!" riep Roosje. "Klaar voor de start... af!"
En ze vlogen er vandoor. Ruud liep vooraan, daarachter kwam Roosje, en tenslotte Robbie, de jongste. Ruud dacht al dat hij de race gewonnen had, maar Roosje haalde hem in. Met een grote sprong vloog ze over Ruuds hoofd het veld op.
"Ik heb gewonnen!" riep ze met een vreugdesprong. "Ik ben tweede!" hijgde Ruud. "Poeh! Ik ben doodop!" pufte Robbie, en hij viel neer in het gras. "Nou, jij bent de wezel, Ricky," zei Roosje tegen Ricky. Maar Ricky was er niet. Ze gingen terug om te zoeken, en riepen hem de hele tijd. Maar er kwam geen antwoord. Tenslotte hoorden ze een merkwaardig geluid vanachter een heuveltje. "Burp!" En jawel, dara lag Ricky, temidden van een grote bos afgekloven wortels. Hij grijnsde naar hen. "En wie heeft er gewonnen?" vroeg hij.
"Vertel liever wat er met jou gebeurd is!" riep Ruud. "Nou, ik kwam een ezel met een zak wortels tegen, en ze wilde ze wel verkopen voor een paar klavertjes-vier. En ik had een reuze trek."
"Maar hoe moet dat nou met de boodschappen?" jammerde Ruud. "Geen zorgen, laat alles maar aan mij over," antwoordde Ricky. "Horen jullie niets?" De vier konijntjes zaten heel stil en spitste hun oren. Ze hoorden zachte muziek en gemompel. "Wat is dat?" vroeg Ruud.
"Kom maar mee, dan merken jullie het wel," zei Ricky. Nu ze dichter bij het bos kwamen klonken de muziek en stemmen luider. Plotseling kwamen ze op een open plek: daar zgen ze iets fantastisch. Honderen en nog eens honderden speelgoedbeesten, in alle soorten en maten, waren daar aan het zingen en dansen, eten en drinken, zonnebaden en dutten en voetballen. En overal stonden grote manden met eten. Ruud, Roosje en Robbie verscholen zich achter een struik, maar Ricky ging zich voorstellen aan de speelgoeddieren. "Hallo, ik ben Ricky. Ricky Konijn," zei hij. Alle speelgoeddieren stonden stil en staarden hem aan.
"Een sprekend konijn!" zei een van de teddyberen tenslotte. De anderen waren ook al verbaasd; alleen een teddybeer met een gestreepte broek en een zonnebril, die al zoveel had meegemaakt, bleef kalm. "He, hallo jong," zei hij. "Ik heet Bruno, en ik ben jarig. Ik geef nu een feestje. Let maar niet op mijn vrienden, ze hebben nog nooit echte sprekende dieren ontmoet. En, kan ik iets voor je doen?"
"Nou, het zit zo, ik moest boodschappen doen met mijn broers en zusje, ze zitten daar achter de struik, en, tja, ik heb toen een zak wortels gekocht en die opgegeten. Dus ik vroeg me af, eh, of jullie..." "...Of wij jullie uit de nesten willen halen?" vroeg Bruno. Hij keek Ricky ernstig aan. "Kijk, dat was natuurlijk niet zo mooi van je," zei hij tenslotte. "Maar zoveel wortels eten zal ook wel zijn gevolgen hebben." Ricky begon inderdaad al buikpijn te krijgen!
"Maar, omdat het nu mijn verjaardag is wil ik jou en je familie graag helpen," zei Bruno. "We moeten onze dierenvrienden altijd helpen." En hij gaf Ricky een flinke bereknuffel.
En zo keerden de konijntjes naar huis terug met alle boodschappen die hun moeder graag wilde hebben, en nog veel meer. Hun moeder maakte een heerlijke maaltijd klaar, en ze smulden er allemaal van. Behalve Ricky dan: hij moest naar bed. Hij had zo'n buikpijn gekregen van al die wortels!

Ga naar: