Voorleesverhaal Lea Smulders

Zwarte Piet vermist

In het grote huis, waar Sinterklaas zijn intrek had genomen, was het verschrikkelijk druk. Kleine vlugge knechtjes renden af en aan met strooigoed en pakjes. De grote knechten deden het zwaardere werk. Ze sjouwden met kisten en dozen, die bijna niet op te tillen waren. Je kunt wel raden wat er allemaal inzat: poppen rolschaatsen, kleurkrijtjes, bouwdozen, te veel om op te noemen. Midden tussen al die drukte zat Sinterklaas op een keukenkrukje met een lange lijst in zijn hand. Op die lijst stond alles waar Sinterklaas nog aan denken moest.
"Zijn de suikerbeestjes er?" vroeg de Sint. "Jawel Sinterklaas", knikte een klein zwart Pietertje en toen zette de Sint een kruisje op de lijst. "Heeft iemand al aan de pepernoten gedacht?"vroeg hij daarna. "En aan de indianenpakken? En de poppenwagens, zijn die van het schip gehaald?" Sint had met zijn oude hoofd ontzettend veel te regelen. Het was maar goed dat hij een lijstje had en een heleboel vlugge, handige knechtjes.
Maar er was 1 knechtje bij en dat was helemaal niet vlug. Hij heette Honkie-konkie en hij was verschrikkelijk lui. Sint moest hem de hele tijd maar aan het werk zetten.
"Honkie-konkie, heb je even niets te doen? Pak die dozen eens aan. Leg de zakken even klaar. Zou je de deur niet eens openmaken, er is gebeld."
Honkie-konkie liep de hele tijd maar te zuchten met een gezicht van: Heeft zwarte piet dan nooit een seconde rust? Juist wilde hij stiekem wegkruipen achter een berg speelgoed, toen de Sint weer een ander werkje voor hem had.
"Honkie-konkie, ga jij eens naar het taaitaaikamertje. Daar staat een grote kist en die moet je vol taaimannen doen. De grote knechten zullen zo de kist wel naar beneden dragen."
"Jawel Sinterklaas", bromde honkie-konkie en hij slofte de trap op, want het taaitaaikamertje was helemaal op de derde verdieping. Tjeetje wat een kist stond daar! Twintig reuzetaaimannen kon hij zo maar onder op de bodem leggen. Nou, het zou wel even duren voor de kist helemaal vol was. Honkie-konkie pufte eens en geeuwde. Hij had slaap. Meteen kreeg hij een verschrikkelijke zin om een dutje te gaan
doen. En waar kon dat beter dan in het taaitaaikamertje, waar het stil en rustig was. Vlug wipte Honkie-Konkie in de kist. Op het matrasje van zachte taaitaai kon hij best lekker slapen.
Toen klapte hij de deksel toe en viel in slaap. Niets hoorde hij nog van alle drukte beneden in huis. En hij maakte zich ook geen zorgen meer om die goede, oude Sint, die op het harde keukenkrukje kruisjes zat te zetten op de lijst.
"Hebben jullie aan de speculaasjes gedacht, jongens?" vroeg Sint. "En hoe staat het met de chocoladebeestjes? En de banketletters, jongens, vergeet die niet. Ze zijn wel duur, maar ze horen er nu eenmaal bij. Al is er voor iedereen maar een klein stukje."
Eindelijk was er niets meer vergeten. Alleen de grote kist met taaimannen moest nog naar beneden komen.
"Ga die maar halen", zei Sinterklaas. "Honkie-konkie zal ondertussen wel klaar zijn met zijn werk."
Zo kwam de kist, waar Honkie-konkie in lag te slapen, in een groot pakhuis kwam te staan. Tussen de suikerbeestjes en de marsepeinen worstjes. Er hing een stevig hangslot aan de kist. Het sleuteltje ervan ging meteen naar Sinterklaas die alle sleuteltjes altijd zelf bewaarde in een geheim zakje van zijn onderkleed.
Even was er een klein beetje rust gekomen in het grote huis. Alle knechten mochten wat uitrusten en de Sint had het keukenkrukje om laten ruilen voor een gemakkelijk stoel, waarin hij slapen kon.
"Zijn we er allemaal?" vroeg Sinterklaas. "Tja jongens, vannacht gaat het werken worden."
De knechten knikten, want dat wisten ze nog wel van vorige jaren.
"Waar is Honkie-konkie?"vroeg iemand plotseling. Ze keken allemaal rond. Hij was er niet. Meteen sprong iedereen weer op en ging aan het zoeken. In de kelder, op de zolder, in de aanrechtkastjes, de slaapkamertjes, de stal van het paard en zelfs op de wc. Maar allemaal voor niets.
"De politie !" riep Sinterklaas. "Haal de politie en laat het omroepen door de radio en televisie. Er is een zwarte piet vermist. Zorg dat het in de krant komt. Help!!"
Even later scheurden politieauto's door de stad en over de radio kwam een extra bericht over de zwarte piet die zoek was.
"We moeten hem vinden", zuchtte de Sint. "Ik durf zonder Honkie-konkie niet naar Spanje terug. Wat zal zijn moeder wel niet zeggen?"
Intussen was Honkie-konkie wakker geworden. Hij probeerde de deksel open te duwen, maar hij zat op slot. "Help, help, ik wil eruit!" schreeuwde hij toen. Maar niemand hoorde het, want de radio stond heel hard aan.En de politieauto's reden loeiend door de straten. De krantejongens schreeuwden:"extra nummer, zwarte piet vermist." Ze riepen zo hard, dat Honkie-konkie het in de taaimannenkist horen kon. "Help ik ben hier" schreeuwde hij. Toen begon het te regenen. Niet zomaar een paar druppeltjes maar een hele plensbui. Een kleinkrantejongetje vluchtte met zijn berg kranten het pakhuis van Sinterklaas binnen.
"Mmmm", dacht hij, "wat ruikt het hier lekker. Speculaasjes en taaitaai, pepernoten, marsepein, chocoladeletters, van alles door mekaar."
"Help, help, help!" hoorde hij toen. Verbaasd keek het jongetje om zich heen.
"Wie moet ik helpen?" riep hij "Waar zit je ergens. Ik hoor je wel maar ik zie je niet."
"In de taaimannnenkist", riep Honkie-konkie.
Ben jij soms de vermiste zwarte Piet?" vroeg de krantejongen.
"Dat zal wel", huilde Honkie-konkie. Maar zorg alsjeblieft dat ik eruit kom."
Drie tellen later stond de krantejongen voor Sinterklaas. "Ik heb hem." hijgde hij. "Ik heb de vermiste zwarte piet gevonden. Hij zit in een grote kist in het pakhuis."
"Bij de taaimannen", zei de Sint. Zo'n luie knecht. Die heeft natuurlijk een dutje gedaan, terwijl wij handen tekort kwamen." Samen met de krantejongen ging Sint naar het pakhuis. Hij was er opgelucht toen Honkie-konkie tevoorschijn kwam. Maar hij was ook boos. "Ga jij maar naar Spanje", zei hij."De trein vertrekt over tien minuten. Als je hard loopt, haal je die nog net. Het is wel eens goed voor je om eens te lopen, dat heb je de hele dag nog niet gedaan."
Daarna blies Sint op zijn fluitje om de anderen bij elkaar te roepen. Honkie-konkie was terecht was en ze konden nog precies 5 minuten zitten om uit te rusten. Maar de krantejongen bofte toch maar met de vermiste zwarte piet. Hij kreeg van de Sint namelijk als beloning een bromfiets en zo komt het dat de mensen tegenwoordig de krant veel eerder in de brievenbus krijgen dan vroeger.

Uit "het boek van Sinterklaas" door Lea Smulders, uitg. Cantecleer, De Bilt

Ga naar: